De reunie van Afrikagangers. De vergrijzing heeft ook genadeloos bij de cowboys van weleer toegeslagen: van links naar rechts: partner van Jos, Richard (de aanstichter van het geheel), Jos, die vele succesvolle trips heeft gemaakt, Henk, is er ook nog jaren mee doorgegaan, en dan wij die maar enkele keren zo onbesuisd waren. Niet iedereen kon helaas komen.

Hoeveel terug in de tijd is dit: Minke (22 jaar oud) aan het stuur van een MAN zes cilinder diesel met de vlam in de pijp daverend over de zuid-Sudanese woestijn op weg naar Juba.

Dit is dan Kees, in de beste tijd van z'n leven.

Dit waren Andere Tijden, terug naar de onze...

Laura is na bijna 30 jaar weer terug in Bhutan. Herinnerde zich uiteraard niets meer, en deze reusachtige boeddha herkennen wij ook niet. Wij geven er de voorkeur aan onze fantastische herinneringen te koesteren en vermijden terugkeer naar onze vorige landen om de onvermijdelijke teleurstelling te voorkomen. Naast Laura staat Pema, onze hulp en nanny toen we in Bhutan woonden. In Bhutan zijn er niet veel verschillende namen, veel dezelfde voor man of vrouw en meestal geen achternamen. Toch was, binnen een luttel aantal minuten, onze Pema met behulp van internet gevonden en een afspraak gemaakt elkaar in Thimphu te ontmoeten.

Pema en Lauraatje meer dan 30 jaar geleden.

Laura en Will zijn uiteraard ook naar het Tigers Nest geklommen.

Daar was Laura al eens eerder geweest!

Weer wat kiekjes uit ons dagelijks leven hier in Thailand, de boodschappen op de lokale markt.

Allerlei soorten geleedpotigen in alle stadia van metamorfosen. Zakjes voor 2 a 3 euro: niet duur, lekker en vol eiwitten.

Inktvissen worden enorm veel gegeten. 's Avonds op de horizon een lange rij van fel groene lichten van inktvissersboten, 6 to 7,50 Euro de kilo.

Deze grote garnalen worden in drijvende kweekbakken in zee vetgemest. Zeven tot acht Euro de kilo.

Minke koopt een kilo'tje.

Alles wat een moderne Thaise vrouw nodig zou kunnen hebben, heeft zij. Prijzen gaan van 10 eurocent to 50 cent. Minke investeert hier in een paar haarelastieken.

Vaak te vinden nabij scholen bij het einde van de lessen, maar hier op de markt. Wafels en pannekoeken met ingebakken figuurtjes. Eerst met stroop op de plaat links het figuurtje tekenen, dan beslag eroverheen, bakken en omflippen.. Uiteraard de juffrouw eerst toestemming gevraagd, maar al afgedrukt voor ze haar thaise glimlach kon opzetten. Het mandje voor haar bevat het wisselgeld dan wel de dagopbrengst.

De slageressen zijn bijna los. Het varkensvlees ziet er voortreffelijk uit.

Ons tripje naaar Lampang in noord Thailand.

Onontbeerlijk in Thailand wanneer met de auto gereisd wordt, is een guirlande van heerlijk geurende jasmijnbloempjes en een dikke roos of afrikaantjes aan het uiteinde voor aan de binnenspiegel. Meestal zo'n 20 baht (50 eurocent)

IJscappuccino in een dorpje.

Minke loopt langs een lange rij van in brons uitgevoerde monniken achter een bedelnap. Door in iedere nap een muntje van een paar cent te gooien krijgt je karma een enorme zet de goede kant op. Dit zijn BMers (Bekende Monniken) en meestens al overleden, en we beginnen hen al te herkennen, zo goed getroffen zijn de gelaatstrekken. Vaak zitten zij als eng realistiche wassen beelden op zo'n rij, met dikke aders, levervlekken, gemilimeterde haartjes en bril en al.

De keuken van Lampang, en dit restaurant in het bijzonder, is wereldberoemd om de Khao Soi, Minke's favoriete Thaise eten. De keramiek met de gestileerde hanen is ook van deze streek.

Lampang, even ten zuiden van Chiang Mai, dat erg mooi maar massaal onder de voet gelopen is door toeristen, geniet gelukkig veel minder belangstelling. Alweer een bordje Khao Soi.

En met de E-type door Frankrijk.

Als kasteel knettergek en mooi, maar zo veel toeristen. Het is gewoon niet leuk meer.

Om de enorme toeloop van jazz liefhebbers in Marciac van onderdak te voorzien, fungeert het toeristenburo als bemiddelaar en plaatst je bij mensen thuis. Ons onderdak was op loopafstand van dit middeleeuwse dorpje. Veel van deze pandjes zijn eigendom van Engelsen, die sinds de Brexit het steeds lastiger krijgen om een vakantiehuis overseas aan te houden.

Een ander kasteel, nog in prive handen. Onderhoud laat te wensen over. De familie heeft het terugekocht terwijl het gekraakt was door dorpelingen die de grote zaal in vieren hadden gedeeld, dwars door meters hoge schilderingen van jachttaferelen.

Bij terugkeer thuis in Thailand is dit de beste manier om de biologische klok weer te ijken aan het Thaise dag-nacht ritme.