Onze lotus (nelumbo nucifera) in de ochtendzon.

Na terugkeer uit het Australie van Laura en Will's bruiloft keerden we tientallen jaren terug in de tijd met een reunie bij ons in Thailand van het stelletje ongeregeld, waaronder ondergetekenden, dat met oude legerwagens door Afrika reed. Algemene stemming was dat het volkomen onverantwoord was wat we toen deden, nu zeker niet meer mogelijk zou zijn met al het bloedvergieten in de landen waar we doorheen reden, maar dat de herinneringen gekoesterd worden.

Daarna hebben we een mooie tocht in meerdere etappes gemaakt met de XJ6 naar noord Thailand, naar Lampang even onder Chiang Mai. Vanuit ons huis moesten we eerst Bangkok voorbij zien te komen, en later ook weer terug, maar als dat corvee eenmaal gedaan is, is Thailand een makkelijk land om te reizen. Goede infrastructuur, hele goede wegen, maar de Engelse ondertitels op de richtingborden wordt schaarser hoe verder weg van Bangkok.

Bij de rij scooters 's avonds geparkeerd bij de 7-11, hangen de helmen los aan de spiegel en zit het sleuteltje gewoon in het contactslot. En over de winkelhond die in de deuropening (airco!) ligt, moet je heen stappen. We hebben hier dus winkelhonden, naast de vele straathonden, strandhonden en kantoorhonden met puppies. Doet de gemeente daar dan niks aan, hoor ik jullie vragen. Jawel hoor: onze slagboomhond kreeg alsmaar puppies, de gemeenteambtenaar heeft de hond met een gedrogeerd stuk worst gevangen, afgevoerd, en de volgende dag weer netjes bij onze wacht terugbezorgd, gesteriliseerd en wel. Al deze honden worden gevoerd door goed bedoelende thai, die in de wintermaanden, als de ochtendtemperatuur onder de 20'C dreigt te zakken, de straathonden een truitje aantrekken. Wat een heerlijk land is dit toch.

De Thai zijn er als de kippen bij om iets leuks uit te buiten tot een pick-nick plek, zoals hier. De rivier heeft een grote vlakte met kiezels gedeponeerd in de brede bedding, die in dit seizoen een paar decimeter onder water staat. Dat is leuk als terras! In de gezellige drukte komen dametjes langs met gebakken kip en dergelijke, bier moet je zelf halen. Minke telt hier de Bahten contant uit, we hadden ook met de QR code (ligt op tafel) met de iPhone kunnen afrekenen.

Als in Nederland, waar zichzelf enorm overschattende onbenullen een land denken te kunnen besturen, gaat de democratie in Thailand moeizaam, weer verkiezingen in februari. Maar met de militairen terug in de kazerne vervelen deze zich nu en zijn kennelijk nu een potje aan het bakkelijen met de Khmer. Ook in het zuiden gaat het nog steeds niet goed. De islamitische opstand, die al meer dan twintig jaar bloedig aan de gang is in het uiterste zuiden, lijkt van een afscheidingsstrijd nu meer jihadistische trekken te krijgen. Geen uitzicht op een compromis dus. Vooral boeddhisten, oude nonnetjes, of pubers bezig met hun tempelstage, worden door jihadisten, vermomd in nikabs, vermoord op straat, of achter in hun pick-up. Ook regelmatig bomaanslagen met doden en gewonden. Hier dus even weerzinwekkend als wat in Sydney gebeurd is. Hoe ver weg moet je gaan om van deze bloeddorst verschoond te blijven?

Deze zomer hebben we weer de gebruikelijke routine doorlopen: eerst wat weken in Warmenhuizen (het restauratieproject Mark 4 rijdt weer en heeft de koets weer op het chassis), dan met de E-type rustig door Frankrijk en Andorra naar de Costa Brava. Deze keer weer terug via de Pyreneen en de Dordogne, waar we enkele dagen in Marciac bij het jazzfestival waren. Daar moet iedereen een keer naar toe, zo leuk! Nog wat waanzinnige kastelen gezien en er begrip voor gekregen dat het Franse volk destijds een revolutie is begonnen. Als laatste pareltje aan de reisketting een stop-over in Arras in noord-Frankrijk met een enorm fraai plein.

Minke's moeder is achtennegentig geworden, en laat zich niet kisten door hartaanvallen (vorig jaar) of gebroken heupen (deze zomer), net toen Laura op bezoek kwam om haar trouwjurk te showen, wat dan maar hier in het revalidatiecentrum werd gedaan. Zus Ineke met zoon Gideon staan er ook op. Minke, met zus Dorine en zwager Joris, hebben haar huis beter aangepast aan de wankele stappen van Paula met de rollator, en meteen maar de indeling wat gerationaliseerd, en is later twee weken heen en weer geweest om haar na weken revalidatie thuis weer op de rails te krijgen. Paula huppelt nu weer in haar eigen huis rond.

Met kerst zijn we weer richting Beneden Onder gegaan, waar weer veel tuinwerk op ons wachtte. Met de net aangeschafte Land Rover 109 LWB gaan we in het nieuwe jaar misschien nog een beetje walkabout, anders het volgend seizoen.