Met in het achterhoofd het idee dat we de E-type spoedig naar Australie gaan exporteren, is het dit jaar alweer de beurt aan de E-type om nog een keer in Europa te rijden.
Ieder jaar weer. We rijden per dag ongeveer 300 km over provinciale wegen.
Op de heenweg in Frankrijk in dit Grand Hotel (heeft de naam niet mee) midden in Langres overnacht.
Er was een parkeerplaats op het hotelterrein.
Vroeger, in de 60er jaren en op weg naar de camping aan de Costa Brava, stoven we altijd dit soort steden voorbij. Blijkt wel een grappig stadje te zijn.
.
Grote wegen worden gemeden.
De landschappen zijn fenomenaal.
Zo mooi.
We moeten alle passen over de Pyreneeen nu wel gehad hebben.
De oorzaak van een irritant geluidje bij het rechterachterwiel, duidelijk hoorbaar langs een muurtje of vangrail rijdend, is niet gevonden.
Een werkweggetje naar een waterkrachtcentraletje.
Video: Die motorkap ! Dat stuur !
Rocamadour. De beschrijving van dit stadje in AI klopt. De enorme toeristische meute aldaar en de bijbehorende onsympatieke poging tot beheersing van de toeloop heeft ons genoopt door te rijden.
Het is niet leuk meer, de mensenmassa's bij alles wat leuk of mooi is.
Het kasteel van Jumilhac, weer in prive handen van de oude familie die duidelijk moeite heeft het noodzakelijke onderhoud en renovatie te realizeren.
Het pittoreske stadje Llagostera.
De oorzaak van het verlies van de remolie zat in deze lekkende oude remslang.
Een nieuwe opgestuurd te laten krijgen door SNG Barratt ging makkelijk naar Andorra: geen BTW!
Zelfs de Andorraanse douane was coulant en liet de slangen ter waarde van enkele eurotientjes door, met medewerking van de avondreceptioniste van het Hotel.
Maar wij hadden allen buiten de waard van de lokale courier en de ochtendreceptioniste van het hotel gerekend, die botweg weigerden om de urgente remslangen bezorgd te laten worden voor niet ingezetenen.
Mijn aanbod graag de BTW te betalen werd niet eens aangehoord.
UPS heeft de slangen weer naar Keulen teruggevlogen, en alsnog weer naar Spanje doorgestuurd om daar aan onze deur te worden afgeleverd.
Zonder extra kosten, wat een service. En over de BTW heb ik ook niets meer gehoord.
Het middeleeuwse dorpje Tillac, waar veel Britse bewoners klem zitten na de Brexit.
Midden Franrijk ziet geel van de tournesols.
Om van het tot hotel omgebouwde klooster Chartres weer uit te komen ging niet makkelijk. Op de achtergrond de kathedraal waar het allemaal om ging, uiteraard.
Ook hier weer de mensenmassa's: zonder reservering geen diner op het plein.
