Ural
E-type Mk2 Mark IV Jaguar replica Ural Moto Guzzi MAN DS VW SPARTA Diversen

 

Home De Krachtbron

De Ural motorfiets is een Russische kloon van een vooroorlogse  BMW. Toen Hitler en Stalin nog beste maatjes waren, heeft de Führer een team van Duitse BMW ingenieurs naar een fabriek in de Ural gestuurd om de bolsewieken de kneepjes van motorfietsfabricage bij te brengen. Voordat dit proces voltooid was, veranderde de relatie tussen Rusland en Duitsland, en niet ten goede, en hebben de Russen het verder zelf moeten doen. De verdere ontwikkeling van blok en fiets is sindsdien gestagneerd en de motor en rest worden nog steeds min of meer gemaakt zoals het ontwerp van BMW in de dertiger jaren was. De naamgeving van deze motorfietsen is wat verwarrend. Dit model, een iets modernere dan de oorspronkelijke uit het verhaal hierboven, is eigenlijk een Dnjepr, afkomstig uit de motorfietsenfabriek bij de rivier de Dnjepr, terwijl het eerdere model juist uit de motorfietsenfabriek in de Ural kwam. Of precies andersom, maar in ieder geval, in Cambodia werden ze allemaal Urals genoemd.

Onze Ural is een exemplaar dat in Cambodia is beland samen met vele Lada's en Wolga's tijdens de "Vietnamese periode"in de tachtiger jaren.  Deze laatsten zijn bijna helemaal uit het straatbeeld verdwenen, maar een enkele Ural met zijspan wordt nog wel door expats gereden.

De topsnelheid is 60-70 kilometer per uur, maar alleen op een absoluut verlaten, vlakke weg zonder zijstraten, want de wegligging, het bochtengedrag en de remeigenschappen maken het te gevaarlijk om plankgas te gaan als er het risico is dat Cambodiaanse medeweggebruikers de recht-zo-die-gaat koers zouden kunnen verstoren. In Cambodia hoeft niemand rijexamen te doen. Iedereen die $20 lapt krijgt z'n rijbewijs. Het merendeel van de Cambodiaanse weggebruikers heeft dan ook absoluut geen notie dat er zoiets als voorrangsregels zouden kunnen bestaan of dat rechts rijden verplicht is. Sterker nog, de auto-ecoles oefenen met hun leerlingen hoe een rotonde te nemen tegen de stroom in vlak langs de stoep om te vermijden dat de rotonde driekwart genomen moet worden. Dat is immers om. Toen er stoplichten werden geintroduceerd in Phnom Penh, was de chaos compleet en heeft de politie megafoons op de kruispunten opgehangen en ter plekke verkeersopvoeding toegepast om uit te leggen waar die verschillende kleuren lampen nu voor dienden...

Hier staan Laura en Kees te poseren voor de toegang tot een tempel in de wijk Tonle Basac waar we destijds in Phnom Penh woonden.

Met gemak kan de hele familie er in, hoewel de hond Banjer het wat gelaten over zich laat komen. We vertrekken hier van ons huis in Phnom Penh.

Lekke band. Gelukkig is er om de 50 meter een bandenplakstation in Phnom Penh. Wij zijn maar in de schaduw gaan staan terwijl onze vulkaniseerdeskundige zijn best doet. De rode tank, van perslucht voorzien door een oude air-condition compressor uit een auto en door een benzine motortje aangedreven, is basisuitrusting voor iedere bandenplakker.  Hoe ze daar ooit de investering weer uithalen, is het economische wonder van Indochina.

De olifant die bij Wat Phnom zijn rondjes draait met toeristen, deze keer Berend, Thijs en Laura.  Je haar zit altijd goed op een Ural.

Bangkok is niet echt een stad voor een lawaaiege, trage zijspan en toen we naar Bangkok verhuisden, is ze verkocht aan een Amerikaanse ontwikkelingwerker, die haar naar de States ging meenemen. In de US is de Ural een soort cult machine aan het worden en worden er bizarre bedragen betaald. Zelfs met de transport kosten had de Amerikaan er nog een goeie deal aan, voor een prima lopende Ural met zijspan en achteruit met in de historie "Cambodia".

Home