Mk II

E-type Mk 2 Mark IV Jaguar replica Ural Moto Guzzi MAN DS VW SPARTA Diversen

 

Home Pyreneen Mk2 Spanje Mk2 Noorwegen Vakantie 2017 Vakantie 2018 Mk2 in Spanje Mk 2 Historie Mk 2 Brochures

De springende Jaguar op de motorkap van de Mk2.

 

De Mark two, het tweede model dus, heet zo omdat het de opvolger was van een eerdere uitvoering van de "compact saloon" (alles is relatief tenslotte), die toen retroactief Mkl genoemd is gaan worden.

De Mk2 hier nog met een Britse kentekenplaat voor de molens bij Schermerhoorn. Ik heb de wagen gekocht 1995 bij een kleine handelaar op een markt voor klassieke auto's in Engeland. Eerst vele andere particulieren bezocht en andere handelaren, maar deze kwam als beste uit de bus. Destijds, in 1967, is de auto in Zuid Afrika geassambleerd, wat de huidige handelswaarde, vergeleken met autos die in Engeland zijn gebouwd,  vermindert, m.a.w. deze zijn goedkoper. Voordeel is dat de auto zijn hele leven in een gunstig klimaat heeft vertoeft en absoluut geen roest heeft aan dragende onderdelen.

De Nederlands overheid maakte wel Kafkiaanse problemen over het importeren van de auto in Nederland. Aangezien Minke en ik niet meer officieel in Nederland wonen, mogen we ook geen auto's vanuit het buitenland naar Nederland importeren. Mijn vader, tenslotte met exact dezelfde naam als ik, heeft toen op zijn 85ste jaar maar het voertuig ingevoerd. Later bleek dat weweliswaar geen auto mochten importeren, maar er wel een mogen hebben. Subtiel verschil.

 

Het eerste ritje in Nederland naar de weduwe aan de Scheveningse haven om gebakken schol eten. Het stuur is "right hand drive", wat betekent dat het aan de verkeerde kant zit voor het Europese vasteland. Dat is geen echt probleem, want we zijn daar aan gewend, omdat we ook in Bhutan en Cambodia een auto hadden met het stuur aan de verkeerde kant, en in Thailand rijden we weer links.


De vooras zit met slecht zes bouten aan de rest van de auto vast en is dus zonder al te veel moeite te verwijderen. Er was niets mis met de vooras, maar wel met de pakking van het carter en de carterpan kan er alleen onderuit, nadat de vooras verwijderd is. En de pakking zat weer niet goed omdat ik het jaar ervoor de motor van onderen opengemaakt had om te onderzoeken waarom de oliedruk zo beangstigend laag was. Het bleek dat de nieuwe oliedrukzender, die de ook al kapotte oude verving, ook kapot was en dat de motor zelf eigenlijk in enorm goede conditie verkeerde. Van de gelegenheid gebruik gemaakt om de voortrein ook maar goed met Hamerite te behandelen en alle hydraulische delen van beide schijfremmen goed schoon te maken.

Dit jaar, 2006, is de Mk2 uitgerust met een originele trekhaak. Via een oproep op de Jag-lovers website contact gekregen met iemand in zuid-Frankrijk, en na een uitgebreide e-mail discussie over betaling en bezorging is de trekhaak in Warmenhuizen thuis beland. Mijn vertrouwen in de mensheid werd beloond, aangezien de verkoper het teveel aan bezorgkosten weer teruggestort heeft op mijn bankrekening!

Met pijn in het hart twee gaten moeten boren in de perfecte chromen achterbumper. Ook was al een klassiek caravannetje, een BIOD Extase uit 1973, aangeschaft die meteen met de nieuwe trekhaak uit Friesland is opgehaald.


Langs de Lek. Of de Waal, dat kan ook.

De inconvenient truth over de Mk2 is haar neiging tot oververhitting, en met de stevig op gang gekomen global warming is het niet makkelijk de motor koel genoeg te houden. Een flesje "water wetter" in het koelwater vorig jaar had desastreuze gevolgen (nog veel meer oververhitting). De warmteoverdracht van motorblok naar koelwater was wel verbeterd, maar niet de warmteafdracht van radiator naar koellucht. Of de radiator is vol met drab en kalk, of de koelluchtstroom is onvoldoende, of het meest waarschijnlijke: allebei. Het probleem is op alle fronten aangepakt. Een blik ontkalkingpoeder in de radiator gekiepert en teilen vol bruine drab eruit gespoeld. Dan in Chinatown in Bangkok een beul van een elektriese fan verworven (AEG en zou uit een Mercedes komen) en er in 2007 voor vertrek naar Spanje ingezet. Tevens de bobine, die dwars, vlak achter de ventilator geplaatst zat en een enorme obstructie leek voor een goede koelluchtstroom, naar de zijkant verplaatst. Het lijkt geholpen te hebben.

Afgekeurd voor de APK! De rubber bussen waarop de ophanghing van de voorwielen draait, waren aan het eind van hun latijn en moesten vervangen worden. Een terechte observatie. Deze bussen zijn niet duur, en eenvoudig te vervangen met de voorras in situ. Maar niet als ze vastgerot zitten. Dus weer de voortrein er onder uit. Uiteraard kunnen de bussen niet vervangen worden zonder de veren te demonteren. De reusachtige krachten die daarvoor nodig zijn worden geleverd door deze special tool, geleend van de buurman. Simpel en effectief.

Met de 'special tool" van de buurman ook de bussen eruit getrokken. Het vuistje is een essentieel onderdeel in het krachtenspel.

Een groot voordeel van de Jaguar motor is dat ze draaien met consumptie: alles achter de lekkage wordt met een constante mist van olie beneveld en zo roestvrij gehouden. So hep ieder nadeel se foordeel. De benzinetank zit echter helemaal achter de achteras, en met een redelijk dicht differentieel reikt de oliemist niet zover. Het werd dus hoog tijd de tank eruit te halen, te ontroesten en in de Hamerite te zetten. Meteen de rubbers vervangen en de lekkende plastic duitse benzinepomp vervangen door een gerenoveerde originele pomp, die ik een keer voor een prikkie op E-bay had gevonden.

En als we toch bezig zijn, meteen de onderkant van roest ontdaan, het differentieel van nieuwe olie voorzien, nieuwe pakking erop en weer de hele achteras netjes zwart gemaakt.

Van marktplaats voor tien euri twee fenomenale buitenboordspiegels gehaald, die vriendelijke Ellie zeer zorgvuldig had ingepakt. Wel was stevige huisvlijt nodig om de spiegels op de Mk2 spatborden te kunnen bevestigen.





Afgelopen met de pret.

Na twee zomerseizoenen feilloos over het Iberisch schiereiland gegaloppeerd te hebben, lukte het ons trouwe werkpaard niet meer nogmaals na de winterslaap in Torremolinos de draad weer op te pakken. Wonderbaarlijk genoeg eerst nog met vlag en wimpel in Spanje door de Nederlandse APK gerold (het moet gezegd dat de Spaanse keurmeesters er alles aan deden niet moeilijk te doen), maar eenmaal klaar voor vertrek bleek er zich serieuze panne in het motorblok te hebben ontwikkeld. Corrosie had een lekje veroorzaakt tussen watermantel en uitlaatpoort 2. Het waterverlies was niet dramatisch maar met het risico dat snel een groter gat kon ontstaan, was het onverantwoord gewoon door te gaan alsof onze neus bloedde. De ANWB heeft auto en caravan naar Nederland gerepatrieerd. Voor meer details, klik hier.

Dat had ik in Spanje al had moeten bedenken, maar eenmaal thuis brak pas het inzicht door Cees te benaderen om een correcte blauwe kop, waarvan hij enkele op voorraad bleek te hebben. Met de E-type bij Eindhoven vandaan de beste opgehaald, in een vers laagje metallic blauw gespoten, er opgezet en rijden maar weer. De wroeging blijft, dat als ik reeds in Spanje op dat lumineuse idee was gekomen en meteen deze correcte blauwe kop naar Torremolinos hadden laten invliegen, we mogelijk na een week intensief sleuteen bij Pepe, de automechanica bueno, vrolijk werder waren gereden. Dat was wel kicken geweest, onderweg de kop vervangen en door! Lastima, mantequilla de cacahuete!

De oude kop er weer afgetild

en de zuigers meteen maar ontkolen.

De Jaguar koppen werden in bijzondere kleurtjes gespoten, afhankelijk va motorinhoud, jaartal en model auto. De latere Mk2s hadden een metallic blauwe kleur, en dat klopt want de eigen kapotte kop was ook nog hier en daar blauwig. Oude verf eraf, kop afplakken en spuiten maar!

Voorzichtigjes de kop er op laten zakken en dan het tijdrovende en preciese werkje van het afstellen van de klepspeling.

Het inlaatspruitstuk met de twee SU carburateurs.

Weer als nieuw.



En meteen door pakken.

Met vijfentwintig trouwe dienstjaren als familiewerkpaard kon het niet langer zo. De lak is nooit het mooiste van de Mk2 geweest en met de auto nu weer in Nederland moest het er maar van komen.

De lokale garage aan de overkant had bij vorig spuitwerk aan de E-type werkelijk perfect werk afgeleverd en ik heb met hen de afspraak gemaakt de auto gedurende de wintermaanden bij hen achter te laten zodat zij haar op voor hen geschikte momenten konden prepareren, roest en gaten met nieuw metaal repareren, motorkap en kofferklep (de blikvangers volgens de spuiter) kaal maken, de rest schuren, strak maken en in de nieuwe verf zetten.

Zelf zou ik eerst al het chroom, bumpers, raamlijsten etc. er afhalen en na hun verfwerk er zelf weer op zetten. De voor- en achterruit bleven zitten, weliswaar een concessie aan spuitperfectie, maar de moeite en risico van glasbreuk niet waard. Zo gezegd, zo gedaan. De reeks foto's rechts laten het plaat- en spuitwerk zien.

Het demonteren ging redelijk vlot, de trekhaak was wat gedoe, foto's gemaakt van alle electrische aansluitingen bij de caravanstekker, en ook het verwijderen van zijruiten met raamlijsten vereist handigheid die ik na vier ruiten net onder de knie leek te krijgen. De auto met touwtjes dichtgebonden en zonder nummerplaten of verlichting de paar honderd meter naar de werkplaats gereden en ingeleverd. De monteurs gewezen op mijn groot stuk afplaktape aangevende dat de plus van de accu aan massa zit, en dat dat zo hoort.

Ondanks de duidelijke afspraken toch weer wat verwarring over de taakomschrijving. In mijn enthusiasme had ik ook alle rubbers eraf getrokken en deurslotplaten etc. verwijderd. Dat bleek niet de bedoeling, alleen de buitenkant zou gedaan worden. Gelukkig streek Arjen, de spuiter waarmee ik ook de afspraken had gemaakt over zijn hart en hij zou alles een veeg met de spuit geven.

De Nederlandse winter in ons huis in Thailand ontvlucht en toch af en toe wat knagende zorg over de slechts mondelinge afpraken, zelfs over de prijs niets op papier. Corona of geen Corona, stipt volgens schema in mei waren we weer in Nederland. De Mk2 bleek klaar en stond opgedroogd en glanzend op ons te wachten. De datumindicaties op de foto's laten zien dat de auto nog niet zolang klaar stond.

De kleur exact hetzelfde als wat erop zat, een zo donker blauw met paarszweem dat het soms zwart lijkt. Origineel was de auto in een hel lichtblauw afgeleverd, maar dat was al door vorige eigenaren terecht veranderd in dit donkerblauw. De verf zit er prachtig op, slechts hier en daar heel lichte neiging naar een beetje sinasappel.

Het goede nieuws, voor mij althans, is dat het nodig bleek om het voor de spuiterij hoge niveau van spuitwerk te bereiken, de hele carrosserie kaal te maken, op het dak na. Ook bleek verregaande ijzerrot bij sommige dorpels veel meer laswerk te vereisen dan de paar doorgeroeste plekjes bij inspectie vooraf deden vermoeden. Met de kennis van nu, was het onverantwoord deze zware auto juist op dat punt zo vaak opgekrikt te hebben.

Dat is overigens vaste prik, bij het restaureren van klassiekers is het altijd veel meer werk dan gedacht. Echter, de prijs bleef zoals afgesproken, dus dat meerwerk was waarschijnlijk al ingecalculeerd. Mijn achterdocht bleek dus volkomen ten onrechte, er was zelfs veel, veel meer werk gedaan dan afgesproken, voor dezelfde prijs.

Wat ik in de haast voor vertrek niet in orde had gekregen met het monteren van een vervangende blauwe cilinderkop, het aanzuigen van valse lucht en dientengevolge starten als een hork, was ook meteen mee genomen, de monteurs hadden hier en daar wat aangetrokken, zei Arjen.

Het weer opbouwen van de auto kostte toch weer erg veel tijd. Dat ik meteen alle dingetjes die nog moesten gebeuren (luchtfilter opnieuw spuiten, nieuw ruitensproeierslangetje, kachel weer helemaal uitelkaar wegens lawaai, electrische hulpventilator monteren, andere grill passend maken) meenam, hield ook erg op, natuurlijk.

De deuren waren er weer perfect ingehangen, beter dan waarmee ik de auto inleverde. Als een vakman aan je auto heeft gewerkt, is dat het plezier dat blijft, terwijl je de pittige prijs op den duur vergeet. Dit had dan wel tot gevolg dat het weer opbouwen van de raamlijsten, die vastgebout zitten met shims en tussenstukjes, niet zonder meer kan met dezelfde netjes gemerkte onderdelen.

De shims bepalen de hoek waarmee het raam naar binnen "leunt" en hoe precies de lijst de contouren van de deuropening volgt. Meerdere keren de ramen er in en er uit, opnieuw passen, deur open en deur dicht, raam naar en boven raam naar beneden slingeren, raamlijst schuiner of juist niet, tot uiteindelijk alles naar tevredenheid zit, mooier dan het zat. Ik heb wel een handvol shims en afstandsblokjes over.

Ook alle rubbers zijn vernieuwd. De verwijderde rubbers waren generieke rubbers die per strekkende meter komen en met klodders bisonkit waren vastgezet. Nu zitten er speciaal voor dit model gevormde rubbers in, vast gezet met een watervaste teerachtige substantie, waarvan de langdurige plakkracht zich overigens nog moet bewijzen. Staat veel mooier.

Het was wel een gepuzzel welke rubbers uit de set waar geplakt moesten worden, want de codenummers op de rubbers kwamen in het geheel niet overeen met het bijgevoegde A4tje met instructies. Youtube bracht nog meer verwarring, maar ik ben er redelijk zeker van dat de Amerikaanse Youtuber zijn rubbers ondersteboven heeft geplakt en dat de mijne goed zitten.

Na jaren op zolder gelegen te hebben, zijn eindelijk die spiksplinternieuwe houten deurlijsten die Laura helemaal uit Australie had meegesleept, op de deuren beland. Helemaal leuk was, dat, toen bleek dat het niet meeviel om zelf het houten dashboard en de houten dashboardkastjes opnieuw vernissen op een kwaliteitsniveau dat paste bij het nieuwe spuitwerk, er op Marktplaats een ook spiksplinternieuw dashboard plus kastjes voor het stuur rechts op een luttel aantal kilometrs afstand te koop stond voor een zacht prijsje. Nu is de Mk2 helemaal top!

Dagelijks werk voor deze tovenaar van de verfspuit, maar ik kan weer andere dingen heel goed!

Zonder chroom of ramen en een leeg interieur

Een mistlamp zit al. Ook onder de motorkap moet nog wat gedaan worden: luchtfilter spuiten, kachel beter monteren, nieuw slangetje naar de ruitesproeier kan nu makkelijker zonder daashboard. Ook de massakabel van motor naar carrosserie verbonden

Meteen alle schakelaars en kabelverbindingen nagegeken.

Probleem: te mooi om mee te gaan rijden als dagelijks vervoer.

Mooi West Friesland, wereldberoemd om zijn rode kolen.

Home